مبحث ششم مقررات ملی ساختمان

2000 تومان
2000 تومان – افزودن به سبد

توضیحات

مبحث ششم مقررات ملّی ساختمان که مربوط به “بارهای وارد بر ساختمان” است اولین بار در سال ۱۳۸۰ منتشر گردید و دو آیین نامه موجود در کشور را تحت عناوین: آیین نامه حداقل بار وارده بر ساختمانها و ابنیه فنی – استاندارد شماره ۵۱۹ سال ۱۳۷۹ ، و” آیین نامه طراحی ساختمانها در برابر زلزله” استاندارد شماره ۲۸۰۰ سال ۱۳۷۸ را در برگرفت. ویرایش دوم این مبحث نیز در سال ۱۳۸۴ و در پی تغییرات گسترده در ویرایش سوم استاندارد ۲۸۰۰ انتشار یافت.
با توجه به توسعه ساخت و ساز در کشور و همچنین پیشرفتهای ایجاد شده در علم مهندسی عمران لزوم بازنگری ویرایش دوم و بروز رسانی آن براساس آخرین ویرایش آیین نامه های معتبر دنیا در زمینه تدوین آیین نامه های بارگذاری ضروری به نظر می رسد. در ادامه مهمترین تغییرات ایجاد شده در ویرایش حاضر مختصراً ارائه می شود:

  1. با توجه به گستردگی و تنوع اقلیم آب و هوایی کشور ایران، ضوابط مربوط به بار سیل (فصل ۶)، بار باران (فصل ۸) و بارهای یخ – یخ زدگی جوی (فصل ۹) در این ویرایش به مبحث ششم مقررات ملّی ساختمان اضافه شده است.
  2. با توجه به فصول جدید بارگذاری اضافه شده، گروه بندی خطرپذیری ساختمان و همچنین ضریب اهمیت مربوط به هر نوع بارگذاری در فصل اول این مقررات منظور شده است.
  3. ترکیبات بارگذاری مربوط به طراحی به روشهای متفاوت با در نظر گرفتن بارهای جدید اعمالی، در فصل دوم این مقررات ارائه شده است.
  4. عمده ترین تغییر ایجاد شده در فصل مربوط به بار مرده، حذف بار مربوط به تیغههای جداساز فضا و انتقال آن به فصل مربوط به بارهای زنده است.
  5. حداقل بار طراحی جانبی خاک با توجه به شرح مصالح انباشته شده در پشت دیوار حائل اصلاح و در فصل بارهای خاک و فشار هیدرواستاتیکی (فصل ۴) اعمال شده است.
  6. از جمله مهمترین تغییرات اعمالی در فصل بارهای زنده (فصل ۵) عبارتست از: ارائه ضوابط مربوط به دیوارهای تقسیم کننده، اصلاح ضوابط مربوط به کاهش بارهای زنده طبقات از جمله امکان کاهش بار زنده محل عبور و یا پارک خودروهای سواری و کاهش در بارهای زنده بام تحت شرایط خاص، اصلاح بارهای جراثقال، تکمیل و بروز رسانی حداقل بارهای زنده گسترده یکنواخت و بار زنده متمرکز کف ها، بار زنده محل فرود بالگرد و تعیین یک حداقل مقدار ممکنه برای حالاتی که بار زنده آنها در این مبحث مشخص نشده است.
  7. اصلاح رابطه مربوط به تعیین بار برف بام بر اساس ضریب اهمیت، ضریب برف گیری، ضریب شرایط دمایی و ضریب شیب؛ بازنگری ضوابط مربوط به بارگذاری نامتوازن، انباشتگی برف در بامهای ترازهای پایین تر و متفاوت، و سربار باران بر برف از جمله تغییراتی است که در بار برف (فصل ۷) ایجاد شده است.
  8. با توجه به گسترش صنعت بلند مرتبه سازی و همچنین امکان بروز طوفانهایی با سرعت زیاد، لزوم بازنگری ضوابط مربوط به تعیین بارهای ناشی از باد ضروری به نظر می رسد. تغییرات ایجاد شده در این فصل به حدی است که میتوان فصل مربوط به بارهای ناشی از باد (فصل ۱۰ ) را یک فصل جدید در این مبحث به شمار آورد. بطور کلی سه روش جهت محاسبه بار باد در این فصل پیش بینی شده است: روشهای استاتیکی، دینامیکی و تجربی (تونل باد). روش استاتیکی برای سازه و ساختمانهای با ارتفاع کم و متوسط و نیز نما و پوسته خارجی مناسب است. در این روش فشار ناشی از باد به دو بخش فشار داخلی و خارجی تقسیم شده و هریک از این نیروها بر اساس ضریب اهمیت، فشار سرعتی، ضریب بادگیری، ضریب اثر باد جهشی و ضریب فشار داخلی یا خارجی تعیین می شود. روش دینامیکی برای تعیین اثرات کلی باد شامل پاسخ تشدید شده و عمدتاً برای ساختمانهای بلند و سازه های لاغر (بجز نما و پوسته خارجی و اعضای سازه ای ثانوی) به کار می رود. ساختار این روش مشابه روش استاتیکی است، با این تفاوت که ضریب اثر تند باد و ضریب بادگیری به طور متفاوتی تعیین میشوند. روش تجربی برای ساختمانهایی که ممکن است در معرض اثرات جستی باد یا گرفتگی قسمتی از عبور
    جریان توسط موانع بالا دست جریان، ریزش گردباد یا اثرات ناپایداری آیرو دینامیکی قرار گیرند و همچنین ساختمانهایی که پوسته خارجی نامتعارفی دارند مناسب است. ضوابط و روابط مربوط به هر روش به تفصیل در هر بخش ارائه شده است.
  9. با توجه به بازنگری در ضوابط استاندارد ۲۸۰۰ (آییننامه طراحی ساختمان در برابر زلزله)، کمیته تخصصی مبحث ششم تصمیم گرفت تا ضمن ارجاع ضوابط طراحی در برابر زلزله به آخرین ویرایش استاندارد ۲۸۰۰ به ذکر ضوابط لرزهای مهم و بیان واضح تر موارد ابهام آمیز در فصل ۱۱ این مبحث بسنده کند.
  10. با توجه به اهمیت موضوع پدافند غیرعامل و انتشار مبحث ۲۱ در خصوص این مطلب، بارهای ناشی از انفجار در فصل ۱۲ ارائه گردیده است.